زندگی حکایت غریبی‌ست، دورهایش باور نکردنی و نزدیکهایش دور از ذهن ....

زندگی پر از ابهام است، پر از فصلهایی که در ظاهر بهارن و در باطن خزان .....

دقیقا مثل دریا و مرداب ......

قطاري كه به مقصد خدا مي رفت، لختي در ايستگاه دنيا توقف كرد
و پيامبر رو به جهانيان كرد و گفت:
مقصد ما خداست. كيست كه با ما سفر كند؟
كيست كه رنج و عشق توامان بخواهد ؟
كيست كه باور كند دنيا ايستگاهي است تنها براي گذشتن ؟

قرن ها گذشت اما از بيشمار آدميان جز اندكي بر آن قطار سوار نشدند از جهان تا خدا هزار ايستگاه بود.

در هر ايستگاه كه قطار مي ايستاد، كسي كم مي شد قطار مي گذشت و سبك مي شد، زيرا
سبكي قانون راه خداست .

قطاري كه به مقصد خدا مي رفت، به ايستگاه بهشت رسيد. پيامبر گفت اينجا بهشت است .
مسافران بهشتي پياده شوند، اما اينجا ايستگاه آخر نيست .

مسافراني كه پياده شدند، بهشتي شدند. اما اندكي، باز هم ماندند، قطار دوباره راه افتاد و
بهشت جا ماند.
آنگاه خدا رو به مسافرانش كرد و گفت :
درود بر شما، راز من همين بود.آن كه مرا مي خواهد، در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد .
و آن هنگام كه قطار به ايستگاه آخر رسيد ديگر نه قطاري بود و نه مسافري .

خداوندا مرا دریاب که دیگر رو به پایانم

تمام تن شدم زخمی ز تیغ همقطارانم

خداوندا نجاتم ده از این تکرارِ تکراری

از این بیداد دشمن را بجای دوست پـنداری

هیچ با من نیست در این ویرانه ی دنیا

در این نامردی ایام ، در این غمخانه ی دنیا

هیچ با من نیست در این آغازِ بی پایان

ز راه مرگ هم برگشتم ، که مردن هم نبود آسان

همانهایی که می گفتند همیشه یار من هستند

به هنگام نیاز افسوس به رویم دیده بر بستند

خدایا!

به فرشتگانت بسپار در لحظه نیایش خویش، دوستان مرا از یاد نبردند!

دستها بالا بود.                                                                            

 هر کسی سهم خودش را طلبید.

 سهم هر کس که رسید،

 داغ تر از دل ما بود

ولی نوبت من که رسید،

 سهم من یخ زده بود!

سهم من چیست مگر

یک پاسخ

پاسخ یک حسرت!

 سهم من کوچک بود

 قد انگشتانم

 عمق آن وسعت داشت

 وسعتی تا ته دلتنگیها

 شاید از وسعت آن بود

 که بی پاسخ ماند! 

تو مثل یک بادبادکی ، که نســیم مـی تونه

 به هــر جایی پروازش بده و اینـجاست که

از خودت  بدت میاد و احســـاس بی ارزش

 بودن و سست بودن می کنـی و اون وقته

 که منتظر یه ناجی هستی و بهش اعتماد

می کنی و بعد  می فهی که اونم تورو به

خاطر همین سردرگمی انتخاب کرده بود...

خدایا بازم به تو رسـیدم و مــــــی دونم که

بی تو هیچم. مـی دونم خودت خواستی بادبادک

باشم تا فقط به سمت خودت منو ببری پس حالا

 مــــی خوام سبک تر شم و خودمو رهــا کنم تا

 به تو برسم ...

آموخته ام كه هميشه براي كسي كه به هيچ

عنوان قادر به كمك كردنش نيستم دعا كنم .

به هر چه می نگری چنان نگاه کن که انگار برای

اولین بار یا آخرین بار آن را می بینی. آنگاه خواهی

دید که زندگی ات روی زمین جلوه و شکوهی

ملکوتی خواهد یافت.